امام جعفر بن محمد بن علي بن حسين (عليهم السلام) معروف به امام صادق (ع) در هفده ربیع الاول سال 83 هجری در مدینه بدنیا آمد، پدر بزرگوارشان، امام محمّد باقر علیه السلام مانند اجداد گرامی خود از زهد و تقوایی راستین و الهی بهره مند بود و مادر آن حضرت، «ام فَروه» نوه محمّد بن ابی بکر یکی از یاران نزدیک امام علی علیه السلام بود. کنيه اش ابوعبدالله است و جعفريه به او منسوب اند. امام ششم شيعيان 34سال امامت کرد.
امام جعفر صادق(عليه السلام) در ترويج احکام دين و نشر معارف قرآن و روشنگري مردم ، آزادي عمل بيشتري داشتند. شاگردان امام صادق (عليه السلام) که در رشته هاي گوناگون علوم، در خدمت ايشان درس مي خواندند و تربيت مي شدند، به چهار هزار نفر مي رسيدند. آنان کتابهاي گرانبهايي نوشتند و با تلاش و مبارزه خود، دين اسلام را گسترش دادند. آن حضرت حقايق قرآن و دين اسلام و نشانه هاي مسلمانان و شيعيان حقيقي را بيان نمودند. به همين جهت است که مذهب شيعه را مذهب جعفري نيز مي گويند. حضرت در علم و دانايي، صبر و اخلاق نيکو و همچنين تحمل و بردباري در تنگناها و مشکلات زندگي، بي نظير بودند. با همه مقام علمي و روحاني هيچ گاه اجازه نمي دادند کارهاي شخصي شان را ديگران انجام دهند مانند مردم با دستهاي مبارک خود به کشاورزي و کار مشغول مي شدند و در گرماي سوزان مدينه، در باغ و مزرعه کارمي کردند و عرق مي ريختند تا از دسترنج خود امرار معاش کنند.
امام صادق(عليه السلام) در 65سالگي درگذشت و و مزار او در قبرستان بقيع در کنار پدرش، امام باقر(عليه السلام) و دو امام ديگر واقع است.
سخنان گهربار امام صادق علیه السلام:
* بی نیازترین مردمان کسی است که گرفتارِ حرص نباشد.
* چه زشت است برای مؤمن که میل و رغبتی در او باشد که او را خوار کند.
* بدخویی، کردار را تباه سازد، چنانکه سرکه، عسل را تباه کند.
* شایسته نیست برای مرد مسلمان که با شخص تبه کار و احمق و دروغ گو دوستی کند.
* خنده مؤمن، تبسم است. (نه قهقهه و خنده بلند !)
* خدای تبارک و تعالی ثوابی را که بر حُسن خلق بنده می دهد مانند پاداش کسی است که هر صبح و شام در راه خدا جهاد کند.
هر که به امور مسلمانان اهتمام نورزد، مسلمان نیست.
ولادت پیامبر اکرم (ص) و امام صادق (ع) مبارک باد
